Op de website livinglent.org ontdekte ik een aardig idee om te 'vasten' in de veertigdagentijd: leef eens een tijd zonder horloge. Of anders gezegd: laat je eens wat minder leiden door het ritme van de klok en wat meer door het ritme van God. Is dat geen goed idee? 

Het grootste Jezusbeeld ter wereld is klaar! In het Poolse stadje Swiebodzin is hard gewerkt aan het maken van een Christusbeeld van liefst 33 meter hoog, met een spanwijdte van 24 meter. Afgelopen weekend werd het hoofd geplaatst en daarmee is deze bijzondere Jezus af. Swiebodzin mag zich daarmee de trotse eigenaar noemen van werelds grootste Jezusbeeld. Tot nu toe was 'De Verlosser' in Rio de Janeiro (waar Geestelijke Rijkdom laatst nog over schreef, zie het blog 'Factor 30'), met een hoogte van 22 meter, het grootste Christusbeeld.

Bron: AD, 08.11.2010

Kortgeleden was ik op stille retraite en daar in dat gebouw op een doek aan de muur, eenzaam hangend, stond dit prachtige gedicht. Even stil als de retraite, even onopgemerkt als de zacht roepende Heer, maar zxf3 mooi..

De Stroming van het Licht

breekt mijn hart in kleuren open.

Ik zing het Lied van Jouw aarde

tuimel door de dagen

en geef me aan jou

als woorden in een gedicht.

claire vanden abbeele

"Vergeving betekent niet dat je doet alsof het onrecht nooit heeft plaatsgevonden -dat is ontkenning. Het gaat erom dat je de werkelijkheid onder ogen ziet en er op Gods manier mee omgaat.

Hoewel een ander iets vergeven ons heel veel, zo niet alles, kost,moeten we ons wel realiseren dat niet vergeven een nog veel hogereprijs heeft.

Niet willen vergeven, de weg van wrok, bitterheid, soms zelfs wraak, brengt een bittere vrucht voort van nog diepere pijn, wrok en gebondenheid. Maar er xeds een andere weg. Een betere weg. Gods weg."

Uit: Vergeven – Nancy Leigh DeMoss (zie boekenhoek)

Morgen is het Aswoensdag. Voor carnavalvierders waarschijnlijk niet meer dan een gezellig dagje haringbijten ter afsluiting van een geslaagde carnaval, maar voor actieve gelovigen (ja hoor, ze bestaan nog!) is woensdag het begin van de vastentijd. Een tijd van inkeer en overweging: hoe leef ik? Leef ik dicht (genoeg) bij God? Bij mezelf? Straal ik al iets van Zijn Licht uit naar anderen? Waar kan het beter en waar is het al goed? Het is ook de tijd van iets laten wat je graag doet of juist doen wat je nxedet graag doet. Wat minder lekker eten, televisie kijken of uitgaan. Uit solidariteit met mensen die dat alles niet hebben. En misschien eens wat mxe9xe9r goede boeken lezen, bidden, naar de mis gaan, iemand helpen of op bezoek gaan bij iemand die het nodig heeft.

Op Aswoensdag kun je (wellicht na het haringbijten?) naar de mis gaan in de kerk. Dan ontvang je van de priester een askruisje op je voorhoofd, waarbij hij de zin uitspreekt: "Gedenk, mens, dat gij stof zijt en tot stof zult wederkeren." Zodat wij nooit vergeten, dat we allemaal sterfelijk zijn. Hoe groot en belangrijk we onszelf soms ook wanen. In het licht van de Eeuwigheid zijn wij allen -zonder uitzondering- kleine schepsels en is onze levenstijd op aarde niet meer dan een zucht, een vleugje wind. Beangstigend? Ik neig te denken van niet. Het kan juist veel rust geven te weten dat er nog een leven nxe1 je aardse tijd is. Een leven veel beter dan dit. Een leven namelijk als ziel, dicht bij God. God te kunnen zien, Hxe9m te dienen, voor Hxe9m te leven, dat beangstigt mij in het geheel niet.

De as die morgen wellicht op je voorhoofd prijkt, heeft zelf ook een levenscyclus doorgemaakt: het is het overblijfsel van tot stof verbrande palmtakjes van de Pasen ervxf3xf3r. (Tip: oude palmtakjes dus nooit weggooien. Alles wat gewijd is, zoals deze takjes, is bovendien heilig en hoort niet in het afval thuis!). Het is een oud katholiek gebruik om vlak vxf3xf3r aswoensdag je oude palmtakjes mee naar de kerk te nemen, waar ze later verbrand worden om te dienen als as. Die takjes heb je waarschijnlijk thuis eerst van de kruisbeelden afgehaald, waarmee die een jaar lang waren opgesierd. Wat rest in huis is kale kruisbeelden. Ook dat is een teken van vasten en soberheid. Als dan straks aan het eind van de vastentijd palmzondag komt, krijg je weer nieuwe frisse takjes mee naar huis. En zo ieder jaar opnieuw. Een mooi gebruik, toch?

Het geeft tegelijkertijd al een vooruitblik op Pasen. Straks, met Pasen, dan vieren we weer feest. Dan is de soberheid voorbij en vieren we een nieuwe groene lente: nieuw leven, nieuw licht. Dan vieren we als christenen het leven van onze Heer: de Heer die eerst is gestorven, die door de allerdiepste dalen is gegaan, die alles heeft doorgemaakt wat wij als mensen doormaken, maar die uiteindelijk is opgestaan!

Open mijn hart,
Maak mij tot een ontvankelijk mens,
Dat ik zien kan wie in nood leeft,
Dat ik de stem hoor van wie lijdt.
Help mij, God, mijn roeping te verstaan
Op de plaats waar ik leef.
Dat ik op elke plaats en
In iedere periode van mijn leven,
Of ik nu jong ben,
In de kracht van mijn leven,
Of oud,
Of ik nu gezond ben of ziek -
Dat ik mag ontdekken wie ik kan zijn,
Zodat Uw Rijk van vrede en liefde,
Van gerechtigheid en verzoening
Gestalte krijgt onder ons mensen.

Marinus van den Berg

Een man die regelmatig naar de kerk kwam, bleef ineens thuis. Na een paar weken besloot de pastoor bij hem langs te gaan. Het was een gure avond. De pastoor trof de man thuis aan voor een knapperend haardvuur. De man, die wel kon raden waarom de pastoor langs kwam, heette hem welkom, bood hem een gemakkelijke stoel aan bij de open haard en wachtte. De pastoor ging lekker zitten, maar zei niets.

Tijdens de plechtige stilte sloeg hij de vlammen gade, die rond de brandende houtblokken speelden. Na een paar minuten nam de pastoor de tang, pakte voorzichtig een stukje gloeiend hout en legde het aan de kant van de haard, waar geen vuur was. Daarna ging hij weer zwijgend zitten. De gastheer keek geboeid toe. Het eenzame stukje hout brandde steeds zwakker, gloeide even op en doofde toen. Al snel was het helemaal koud.

Sinds de begroeting was er geen woord meer gesproken. Vlak voordat de pastoor wegging, pakte hij het koude stukje hout en legde het weer midden in het vuur. Door het licht en de warmte van de blokken eromheen begon het direct weer te gloeien. Toen de pastoor aanstalten maakte om te vertrekken, zei zijn gastheer: "Heel erg bedankt voor uw bezoek en met name voor de vurige preek. Zondag ben ik weer in de kerk."

Bron: onbekend

Wat doe je als je het klooster inwilt, maar nog een studieschuld van 90.000 euro wegwerken moet? De Amerikaanse Alicia Torres, afgestudeerd in 2007 aan de Loyola Universiteit van Chicago, bedacht iets origineels: ze besloot deel te nemen aan de halve marathon in haar studiestad en liet zich door anderen sponsoren voor haar deelname. Dat leverde haar een bedrag van minimaal 25.000 euro op. Deze ‘Nun Run’ helpt Alicia om haar studieschuld af te betalen, zodat zij met een gerust hart kan intreden bij een franciscaanse gemeenschap in Chicago.

Het Christusbeeld dat hoog uittorent boven de stad Rio de Janeiro is aan een opknapbeurt toe. Door zon en regen is het beeld langzaamaan poreus geworden. De echte SuperChrist heeft zoiets gelukkig niet nodig. Hij is al 2000 jaar puntgaaf.. Voordat Christus wordt schoongepoetst gaat Rio nog even flink feest vieren: binnenkort is het carnaval!

Het zou een ramp worden als de zon slechts xe9xe9n dag in de week zou schijnen. Eigenlijk zouden we zo ook de heilige Mis mogen beschouwen. We zouden ons kunnen spiegelen aan een ongelovige die eens vol belangstellig vroeg of zijn buurman katholiek was. Op diens bevestigende antwoord, vroeg de ongelovige of hij dan ook iedere dag naar de Mis ging. Het antwoord stelde hem zichtbaar teleur, want zijn katholieke buurman antwoordde, dat hij alleen